เครื่องดัดลวดอัตโนมัติ

เริ่มต้นด้วยช่วงเส้นผ่านศูนย์กลางลวดทั้งหมดที่จำเป็นสำหรับการผลิต

สำหรับการกำหนดค่าอ้างอิง ช่วงที่ระบุคือ Ø3–10 มม. หากมีการประมวลผลลวดหลายขนาด ให้ระบุเส้นผ่านศูนย์กลางต่ำสุดและสูงสุด และปริมาณการผลิตที่คาดหวังสำหรับลวดแต่ละขนาด

ควรประเมินเส้นผ่านศูนย์กลางของเส้นลวดร่วมกับคุณสมบัติของวัสดุ ลวดที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางเท่ากันอาจมีพฤติกรรมแตกต่างออกไปในระหว่างการขึ้นรูป เนื่องจากความแตกต่างในด้านความต้านทานแรงดึง ความแข็ง และองค์ประกอบของวัสดุ

คุณสมบัติของวัสดุมีอิทธิพลต่อแรงขึ้นรูป การสปริงกลับ โหลดเครื่องมือ และสภาวะการผลิต

การกำหนดค่าอ้างอิงแสดงรายการ Q195, Q235 และวัสดุที่เทียบเคียงได้ซึ่งมีความต้านทานแรงดึงสูงถึง 500 N/mm²

สำหรับการประเมินทางเทคนิค ให้ระบุ:
เกรดวัสดุ
เส้นผ่านศูนย์กลางลวด
ความต้านทานแรงดึง (ถ้ามี)
ความแข็งตามความเหมาะสม
การรักษาพื้นผิวหรือการเคลือบ ถ้ามี

ลวดสแตนเลสและลวดที่ไม่ใช่เหล็ก-ควรได้รับการประเมินตามคุณสมบัติทางกลที่แท้จริง แทนที่จะถือว่าเหมาะสมจากเส้นผ่านศูนย์กลางเพียงอย่างเดียว

ส่วนประกอบที่เสร็จแล้วจะกำหนดความเคลื่อนไหวในการขึ้นรูปและการจัดวางเครื่องมือที่จำเป็น

ฉากยึด 2D แบบธรรมดาอาจต้องมีการกำหนดค่าที่แตกต่างจากส่วนประกอบ 3D ที่มีการโค้งงอบนระนาบหลายระดับหรือคุณลักษณะการขึ้นรูปที่มีระยะห่างใกล้เคียงกัน

สำหรับการเลือกเครื่องจักร ให้ระบุ:
ขนาดที่เสร็จแล้ว
เส้นผ่านศูนย์กลางลวด
ข้อกำหนดวัสดุ
โค้งงอมุม
โค้งงอตำแหน่ง
การวาดภาพ 2D หรือ 3D
ความคลาดเคลื่อนที่สำคัญ
ปริมาณการผลิตที่ต้องการ

แนะนำให้ใช้แบบเขียนแบบ CAD ตัวอย่างที่เสร็จแล้วหรือรูปถ่ายผลิตภัณฑ์ที่ชัดเจนสามารถช่วยประเมินเบื้องต้นได้เมื่อไม่มีภาพวาด

กำลังการผลิตควรได้รับการประเมินจากส่วนประกอบจริง ไม่ใช่จากความเร็วการป้อนสูงสุด

ปัจจัยสำคัญ ได้แก่ :
ชิ้นส่วนที่ต้องการต่อชั่วโมง
ปริมาณการผลิตประจำปี
จำนวน SKU ของผลิตภัณฑ์
ขนาดชุด
ความถี่ในการเปลี่ยนแปลง
จำนวนโค้งงอต่อส่วนประกอบ
ความสม่ำเสมอของมิติ
การมีส่วนร่วมของผู้ปฏิบัติงาน

ตัวอย่างเช่น ผลลัพธ์ที่ใช้งานจริงของส่วนประกอบยานยนต์หลายระนาบ-อาจแตกต่างกันอย่างมากจากขอเกี่ยวฮาร์ดแวร์ธรรมดา แม้ว่าเส้นผ่านศูนย์กลางของสายไฟจะเท่ากันก็ตาม